|
Góry Pontyjskie (Kackar) |
Erciyes |
Suphan |
Aladaglar |
Cilo-Sat |
Ararat
|
|
Kackar
Marcin Lavina Andrukowicz
Położenie i charakterystyka
Położenie: Prowincja Trabzon; najbliższe miasta: Rize ok 80 km, Ardesen ok 30 km
Najwyższy szczyt: Kavron 3932 mnpm
Góry Pontyjskie, bo to określenie wydaje się milsze dla ucha niż Kaçkar, są ostatnio jednym z najbardziej popularnych łańcuchów górskich w Turcji (nie licząc, Araratu, który jest jedynie wulkanem). Najwyższy szczyt - Kavron sięga 3932 mnpm. Ze względu na bliskość Morza Czarnego (niższe średnie temperatury i większe opady) oraz działalność lodowców góry te posiadają bardzo ciekawy, „groźny” i prawdziwie alpejski wygląd.
Góry Pontyjskie wyrastają na pólnocno-wschodnim krańcu Turcji, pomiędzy Morzem Czarnym od północy, a doliną rzeki Çoruh od południa. Duża, jak na Turcję, ilość opadów sprawia, że góry są porośnięte bujną roślinnością. Od północnej strony zwarte lasy porastają zbocza do wysokości ok. 1500 mnpm. Pomiędzy 15000, a 2000 m las staje się rzadszy, tak, że powyżej 2100 mnpm występuje już tylko trawiasta roślinność alpejska. Od strony południowej granica lasu jest wyższa o ok. 200 m.
Pogoda
Rejon Gór Kaçkar znajduje się, w przeciwieństwie do centralnej Turcji, pod wpływem klimatu subtropikalnego, z dużą ilością opadów i stosunkowo niską, jak na tę szerokość geograficzną, średnią temperaturą (ok 140C). Najcieplejszym miesiącem jest sierpień, kiedy to temperatura dochodzi do 230C. Najlepszymi miesiącami do uprawiania turystyki są: lipiec, sierpień i wrzesień.
Dojazd
Najprościej jest dostać się do największego miasta w okolicy, czyli Trabzonu. Kolejnym etapem jest miejscowość Rize, na wschód od Trazbonu lub jeszcze lepiej Ardesen, skąd łatwo można się dostać autobusem Çamlihemsin. Z tej miejscowości codziennie rano ok. 7.00, odjeżdża dolmusz do wsi Kavron, która jest bazą wypadową w góry. Podróż trwa ok 3 godziny.
Wejście na najwyższy szczyt - Kavron.
Z Kavronu już pieszo na południe dnem doliny, idąc wzdłuż potoku. Na wysokości ok. 2500 mnpm należy skierować się w lewo w boczną dolinę w kierunku południowo-wschodnim. Miejsce skrętu jest dość charakterystyczne, gdyż potok płynący główną doliną i jego lewy dopływ tworzą spore rozlewisko. Dalej, boczną doliną w górę, aż teren na wysokości ok. 2800 zacznie się wypłaszczać. Znajduje się tam dobre miejsce na obozowisko. Z tego miejsca należy kierować się w stronę Ulkera (3711 mnpm), a raczej na przełęcz pomiędzy nim a Kavronem (droga 2 na zdjęciu). Wejście na przełęcz jest dosyć proste, ale należy uważać na kruche skały, tak, aby nie powodować lawinek kamiennych, które nie będą przyjmowane przez idących niżej z entuzjazmem. Z przełęczy należy zejść na drugą stronę grani i atakować szczyt od południa (tak jak pokazuje mapa). Szlak na sam szczyt jest wykopczykowany i nie nastręcza trudności alpinistycznych. Jedynie w kilku miejscach należy używać rąk, a czasem nawet głowy, aby wymyślać obejścia.
Mniej dogodnym wariantem jest wejście południowo-zachodnią granią (droga 1 na zdjęciu). Ale jeśli tak, to z miejsca obozowiska należy iść na południe, wzdłuż strumienia, w kierunku największego lodowca w tej dolinie. Po dojściu do lodowca obchodzimy go z prawej strony, kierując się z górę doliny spadającej z południowo-zachodnich stoków Kavronu. Z przełączy w dół na drugą stronę grani. Również tym przypadku, tak jak na drodze 2, wchodzi się na Kavron od południa. Zamieszczone plany pokazują szlak, który wiedzie południowo-zachodnią granią. Zejście - jednym z opisanych wariantów wejścia.
|
|
|
<< Start < Poprzednia 1 2 3 4 5 6 Następna > Ostatnia >>
|
| Wyniki 1 - 1 z 6 |
relacje 
